Felix Salten

Felix Salten, właściwie Siegmund Salzmann (1869–1945), był austriackim pisarzem żydowskiego pochodzenia, którego jedno dzieło – Bambi. Opowieść leśna – zapewniło mu nieśmiertelność w literaturze światowej. Urodził się w Peszcie, lecz już jako niemowlę przeniósł się z rodziną do Wiednia. Bankructwo ojca zmusiło szesnastoletniego Saltena do porzucenia szkoły i podjęcia pracy w firmie ubezpieczeniowej. Wkrótce jednak związał się z dziennikarską bohemą, publikując w „Wiener Allgemeine Zeitung” jako krytyk teatralny i stając się aktywnym członkiem wpływowej grupy literackiej Młody Wiedeń. Był płodnym autorem – pisał nowele, powieści, eseje i sztuki teatralne – lecz to wydana w 1923 roku historia jelonka dorastającego w lesie przyniosła mu prawdziwą sławę, spotęgowaną przez słynną ekranizację Walta Disneya z 1942 roku.

Salten tworzył również inne opowieści o zwierzętach, w tym Piętnaście zajęcy (1929), Przyjaciele z wszystkich części świata (1931) oraz Perri (1938) – wszystkie tłumaczone na język polski jeszcze przed wojną. W latach 1927–1933 pełnił funkcję prezesa austriackiego PEN Clubu, z której ustąpił po głośnym wystąpieniu przeciwko paleniu książek przez nazistów. W 1936 roku jego dzieła zostały zakazane w III Rzeszy, a po aneksji Austrii pisarz wyemigrował do Szwajcarii, gdzie spędził ostatnie lata życia. Zmarł w Zurychu w 1945 roku, nie doczekawszy pełnego uznania dla głębi swoich pozornie dziecięcych opowieści – Bambi jest bowiem w istocie przejmującą alegorią o życiu, śmierci i dojrzewaniu.