Wilkie Collins

Wilkie Collins (1824–1889) to angielski pisarz, uznawany za ojca powieści detektywistycznej i jedną z najjaśniejszych gwiazd epoki wiktoriańskiej. Syn cenionego malarza pejzażysty Williama Collinsa, ukończył prawo, lecz nigdy nie podjął praktyki – zamiast tego całkowicie oddał się pisarstwu. Przez niemal dwie dekady był najbliższym przyjacielem i współpracownikiem Charlesa Dickensa; wspólnie podróżowali, pisali i wydawali. Collins stworzył imponujący dorobek: trzydzieści powieści, ponad sześćdziesiąt opowiadań, czternaście dramatów i przeszło sto esejów. Jego życie prywatne było równie niekonwencjonalne jak twórczość – przez lata żył w nieformalnym związku z Caroline Graves, jednocześnie utrzymując drugą rodzinę z Marthą Rudd, z którą miał trójkę dzieci, otwarcie odrzucając instytucję małżeństwa.

Jego arcydziełem jest Kobieta w bieli (1859–1860), mroczna opowieść o tajemniczej kobiecie spotkanej nocą na londyńskiej drodze, która stała się sensacją literacką swoich czasów. Jeszcze większe znaczenie dla historii literatury ma jednak Kamień Księżycowy (1868) – uznawany przez T.S. Eliota za „pierwszą i najlepszą angielską powieść detektywistyczną”. To właśnie Collins ustanowił konwencje gatunku, które przetrwały do dziś: zagadkę kryminalną, fałszywe tropy, rekonstrukcję zbrodni i metodyczne śledztwo. Wśród innych ważnych dzieł znajdują się Córki niczyje i Armadale. Jego twórczość wywarła ogromny wpływ na późniejszych mistrzów suspensu, w tym na Alfreda Hitchcocka.