Maria Skłodowska-Curie

Maria Skłodowska-Curie (1867–1934) to przede wszystkim genialna uczona – fizyczka i chemiczka, dwukrotna laureatka Nagrody Nobla – nie zaś autorka literacka. Urodzona w Warszawie pod zaborem rosyjskim, w rodzinie nauczycielskiej pielęgnującej patriotyczne wartości, musiała opuścić Polskę, by móc studiować na Sorbonie. W Paryżu poznała Pierre'a Curie, który został jej mężem i partnerem naukowym. Wspólnie odkryli dwa nowe pierwiastki – polon (nazwany na cześć Polski) i rad – co w 1903 roku przyniosło im Nagrodę Nobla z fizyki. Po tragicznej śmierci męża w 1906 roku kontynuowała badania samodzielnie i w 1911 roku otrzymała drugą Nagrodę Nobla, tym razem z chemii, stając się pierwszą osobą w historii uhonorowaną tym wyróżnieniem dwukrotnie.

Choć Maria Skłodowska-Curie nie była pisarką w tradycyjnym rozumieniu, pozostawiła po sobie wartościowe teksty o charakterze autobiograficznym i naukowym. Napisała wzruszającą biografię męża zatytułowaną Piotr Curie, w której połączyła wspomnienia osobiste z opisem ich wspólnych badań, oraz autobiografię O swoim życiu i pracach. Zachowały się również jej dzienniki, notatki naukowe oraz obszerna korespondencja, stanowiące bezcenne świadectwo epoki i życia jednej z najwybitniejszych postaci w dziejach nauki. Jej spuścizna pisarska, choć skromna objętościowo, ma ogromną wartość dokumentalną i inspiracyjną dla kolejnych pokoleń badaczy.