Francis Scott Fitzgerald

Francis Scott Fitzgerald (1896–1940) – amerykański pisarz, uznawany za jednego z najwybitniejszych prozaików XX wieku i kronikarz epoki jazzu. Urodził się w Saint Paul w stanie Minnesota w rodzinie o irlandzkich korzeniach. Studiował na prestiżowym Uniwersytecie Princeton, choć uczelni nie ukończył – przerwał naukę, by zaciągnąć się do armii podczas I wojny światowej. To właśnie w tym okresie poznał Zeldę Sayre, południową piękność, która stała się miłością jego życia, żoną i muzą, ale też źródłem wielu dramatów. Ich burzliwy związek, naznaczony alkoholizmem Scotta i chorobą psychiczną Zeldy, stał się legendą amerykańskiej kultury.

Debiutancka powieść Po tej stronie raju (1920) przyniosła mu natychmiastową sławę i pozwoliła poślubić Zeldę. Fitzgerald stał się głosem pokolenia, które sam ochrzcił mianem „straconego” – młodych ludzi rozczarowanych wojną, szukających zapomnienia w zabawie i ekscesie. Jego arcydzieło, Wielki Gatsby (1925), opowieść o złudnym amerykańskim śnie i tragicznej miłości tajemniczego milionera, początkowo przyjęte chłodno, dziś uznawane jest za jedną z najważniejszych powieści w historii literatury amerykańskiej. Wśród innych znaczących dzieł znajdują się Czuła jest noc oraz liczne opowiadania publikowane w czasopismach. Ostatnie lata życia spędził w Hollywood jako scenarzysta, zmagając się z alkoholizmem i długami. Zmarł na atak serca w wieku zaledwie 44 lat, nie doczekawszy pośmiertnej rehabilitacji swojego talentu.