Gaston Leroux

Gaston Leroux (1868–1927) – francuski pisarz i reporter, klasyk literatury grozy i powieści detektywistycznej, którego pozycja w literaturze porównywana bywa do Edgara Allana Poego i Arthura Conana Doyle'a. Urodził się 6 maja 1868 roku w Paryżu, a dzieciństwo spędził w Normandii, gdzie jego rodzina prowadziła interesy związane z przemysłem stoczniowym. Z wykształcenia prawnik, szybko jednak porzucił praktykę adwokacką na rzecz dziennikarstwa. Jako reporter dziennika „L'Echo de Paris” przemierzył Europę, Azję i Afrykę, niejednokrotnie posługując się fałszywą tożsamością, by lepiej poznać opisywane środowiska. Rodzinną fortunę, którą odziedziczył po ojcu, roztrwonił w pół roku na hazard i hulaszcze życie – to doświadczenie być może zainspirowało go do tworzenia barwnych, pełnych przygód fabuł.

Największą sławę przyniosła mu gotycka powieść grozy Upiór w operze (1910) – przejmująca historia zdeformowanego geniusza muzycznego żyjącego w podziemiach Opery Paryskiej, która doczekała się niezliczonych adaptacji filmowych i teatralnych, w tym słynnego musicalu Andrew Lloyda Webbera. Leroux zasłynął również jako twórca postaci młodego reportera-detektywa Józefa Rouletabille'a, bohatera cyklu powieści kryminalnych. Pierwsza z nich, Tajemnica żółtego pokoju (1907), uznawana jest za jeden z najznakomitszych przykładów zagadki „zamkniętego pokoju” w dziejach literatury detektywistycznej. Do innych dzieł Lerouxa należą między innymi Perfumy Czarnej Damy oraz Rouletabille u cara. Zmarł 15 kwietnia 1927 roku w Nicei.