Aleksander Dumas

Aleksander Dumas (ojciec), właściwie Alexandre Davy de la Pailleterie (1802–1870), to jeden z najpłodniejszych i najchętniej czytanych pisarzy francuskich w dziejach. Urodził się w Villers-Cotterêts jako syn generała napoleońskiego Thomasa-Alexandre'a Dumasa – syna francuskiego arystokraty i czarnoskórej niewolnicy z San Domingo – który przekazał synowi atletyczną budowę ciała, żelazne zdrowie i niespożytą energię twórczą. Od szesnastego roku życia pracując jako kancelista, młody Aleksander marzył o literackiej sławie. Przełom nastąpił w 1829 roku, gdy jego dramat Henryk III i jego dwór odniósł sukces, chwilowo usuwając w cień samego Wiktora Hugo.

Prawdziwą nieśmiertelność przyniosły mu jednak powieści publikowane w latach czterdziestych w odcinkach na łamach prasy. W 1844 roku ukazali się Trzej muszkieterowie – historia d'Artagnana i jego nierozłącznych towarzyszy Atosa, Portosa i Aramisa – kontynuowana w tomach Dwadzieścia lat później i Wicehrabia de Bragelonne. Rok później świat poznał Hrabiego Monte Christo, epicką opowieść o zemście i odkupieniu. Dumas tworzył z zawrotną szybkością, korzystając często ze współpracy innych pisarzy (zwłaszcza historyka Auguste'a Maqueta), i pozostawił po sobie ponad sto tysięcy stron druku – powieści historyczne, dramaty, szkice podróżnicze i nowele. Do jego najpopularniejszych cykli należą również powieści o Walezjuszach (Królowa Margot, Pani de Monsoreau, Czterdziestu pięciu) oraz Pamiętniki lekarza z Józefem Balsamo i Naszyjnikiem królowej. Zmarł w 1870 roku, a w 2002 roku jego prochy zostały uroczyście przeniesione do paryskiego Panteonu.