Budda Siakjamuni

Budda Siakjamuni (ok. 563–483 p.n.e. lub według nowszych badań ok. 480–400 p.n.e.) to historyczny założyciel buddyzmu, urodzony jako książę Siddhartha Gautama w rodzie Siakjów, w Lumbini na terenie dzisiejszego Nepalu. Wychowany w przepychu królewskiego dworu, przez pierwsze dwadzieścia dziewięć lat życia nie znał cierpienia ani niedostatku. Legenda głosi, że dopiero przypadkowe spotkania ze starcem, chorym, zmarłym i wędrownym ascetą uświadomiły mu nieuchronność ludzkiego cierpienia i skłoniły do porzucenia pałacu w poszukiwaniu duchowego wyzwolenia. Po latach surowych praktyk ascetycznych osiągnął przebudzenie (bodhi) pod drzewem figowym w Bodh Gaja, stając się Buddą – „Przebudzonym”.

Choć sam Budda nie pozostawił po sobie żadnych pism, jego nauki przez wieki przekazywane ustnie zostały ostatecznie spisane i tworzą kanon tekstów buddyjskich. Najważniejsze z nich to Dhammapada (zbiór mądrościowych wersetów), Sutra Diamentowa oraz Sutra Serca – teksty, które po dziś dzień stanowią fundament praktyki duchowej milionów wyznawców na całym świecie. Przez blisko czterdzieści pięć lat po przebudzeniu Budda wędrował po północnych Indiach, nauczając Czterech Szlachetnych Prawd i Ośmiorakiej Ścieżki – drogi prowadzącej do wyzwolenia od cierpienia, która wciąż inspiruje poszukiwaczy duchowych niezależnie od kultur i epok.