Arthur Conan Doyle

Arthur Conan Doyle (1859–1930) urodził się w Edynburgu w rodzinie o irlandzkich korzeniach. Z wykształcenia był lekarzem — ukończył medycynę na Uniwersytecie Edynburskim, gdzie jednym z jego mentorów był dr Joseph Bell, chirurg słynący z niezwykłych zdolności obserwacji i dedukcji. To właśnie Bell stał się pierwowzorem postaci, która przyniosła Doyle'owi światową sławę. W 1887 roku na łamach magazynu „Beeton's Christmas Annual" ukazało się Studium w szkarłacie — pierwsza powieść o genialnym detektywie Sherlocku Holmesie i jego przyjacielu doktorze Johnie Watsonie.

Choć Doyle napisał również cenione powieści historyczne, fantastycznonaukowe (jak Zaginiony świat z profesorem Challengerem), a za monografie o wojnie burskiej otrzymał tytuł szlachecki, to właśnie mieszkaniec Baker Street 221B zdominował jego literacką spuściznę. Pisarz wielokrotnie próbował uwolnić się od swego bohatera — w opowiadaniu Ostatnia zagadka zepchnął go nawet w przepaść wraz z profesorem Moriartym — jednak protesty czytelników były tak gwałtowne, że musiał Holmesa wskrzesić. W późniejszych latach życia Doyle poświęcił się spirytyzmowi, publikując obszerne dzieła na ten temat, co zakończyło jego przyjaźń z iluzjonistą Harrym Houdinim. Pozostawił po sobie cztery powieści i pięćdziesiąt sześć opowiadań o najsłynniejszym detektywie w historii literatury, w tym takie klasyki jak Pies Baskerville'ów, Znak czterech czy Dolina Strachu.