Emile Marco De Saint-Hilaire

Émile Marco de Saint-Hilaire, właściwie Émile-Marc Hilaire (1796, Wersal – 1887), to francuski pisarz i felietonista XIX wieku, który zbudował swoją karierę literacką na fascynacji epoką napoleońską. Jego związki z cesarstwem sięgały czasów dzieciństwa – matka pisarza była pierwszą pokojówką cesarzowej Józefiny, a sam młody Hilaire miał pełnić funkcję pazia na dworze Napoleona w latach 1802–1815. Te doświadczenia (choć historycy podchodzą do nich z pewną rezerwą) stały się fundamentem jego późniejszej twórczości. Zanim jednak odkrył tę złotą żyłę, przećwiczył pióro na dziełach znacznie lżejszego kalibru – w 1827 roku opublikował serię poradników dla dandysów, w tym słynny L'art de mettre sa cravate (Sztuka wiązania krawata) oraz przewrotną Sztukę spłacania długów bez wydawania ani grosza, wydane zresztą w drukarni młodego Balzaca.

Przełom nastąpił w 1830 roku wraz z publikacją Pamiętników i rewelacji pazia dworu cesarskiego, które odniosły ogromny sukces w czasach Monarchii Lipcowej, gdy kult Napoleona przeżywał renesans. Do 1848 roku Saint-Hilaire wydał ponad piętnaście prac o Cesarzu, jego rodzinie, Wielkiej Armii i dworskich intrygach. W 1844 roku ukazało się polskie tłumaczenie jego Historii Napoleona, przełożone przez Leona Rogalskiego – dzieło to, bogato ilustrowane, zyskało popularność również nad Wisłą, gdzie bonapartyzm miał wielu zwolenników. Choć współcześni krytycy zarzucali mu konfabulacje i nazywali go złośliwie „wampirem Napoleona”, jego barwne, choć nie zawsze ścisłe historycznie opowieści przyczyniły się do utrwalenia legendy cesarza w świadomości XIX-wiecznych Europejczyków.