Feliks Koneczny

Feliks Koneczny (1862–1949) – polski historyk, historiozof, publicysta, bibliotekarz i krytyk teatralny. Urodził się 1 listopada 1862 roku w Krakowie. Studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie uzyskał tytuł doktora. Po studiach prowadził badania w archiwach watykańskich, następnie pracował jako bibliotekarz w Bibliotece Jagiellońskiej oraz jako dziennikarz, publikując w czasopismach takich jak „Przegląd Powszechny”, „Głos Narodu”, „Czas” i „Przegląd Polski”. W latach 1905–1907 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Świat Słowiański”. W 1919 roku rozpoczął pracę na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, gdzie w 1922 roku uzyskał tytuł profesora.

Stworzył oryginalną teorię porównawczą cywilizacji, wyróżniając siedem głównych typów cywilizacyjnych. Teorię tę najpełniej przedstawił w dziele O wielości cywilizacyj (1935). Do jego najważniejszych prac historiozoficznych należą również: Polskie Logos a Ethos (1921), Cywilizacja bizantyńska, Cywilizacja żydowska oraz O ład w historii. Jest także autorem licznych prac historycznych, w tym: Dzieje Polski za Piastów (1902), Dzieje Polski za Jagiellonów (1903), Dzieje Rosji (1917) oraz popularnej książki Dzieje Polski opowiedziane dla młodzieży. Zmarł 10 lutego 1949 roku w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim.