Hans Christian Andersen

Hans Christian Andersen (1805–1875) był duńskim pisarzem i poetą, którego baśnie stały się częścią światowego dziedzictwa kulturowego. Urodził się w najbiedniejszej dzielnicy Odense jako syn szewca i niepiśmiennej praczki. Po śmierci ojca, który wrócił schorowany z wojen napoleońskich, czternastoletni Hans wyruszył do Kopenhagi z marzeniem o karierze aktorskiej. Dysponował pięknym sopranem, który utracił po mutacji głosu, a próby na scenie baletowej również nie przyniosły sukcesu. Dzięki stypendium królewskiemu i wsparciu mecenasa Jonasa Collinsa mógł jednak uzupełnić wykształcenie i poświęcić się pisarstwu. Całe życie podróżował po Europie, uciekając przed własnymi demonami – był samotnikiem, hipochondrykiem i człowiekiem naznaczonym melancholią, który nigdy nie założył rodziny.

Pierwsze zbiory baśni, które ukazały się w 1835 roku, wywołały oburzenie – były to bowiem opowieści bez pouczającego morału i szczęśliwego zakończenia, traktujące dzieci jak poważnych odbiorców. Z czasem przyniosły mu światową sławę. Do najbardziej znanych należą Mała syrenka, Brzydkie kaczątko, Królowa Śniegu, Calineczka, Dziewczynka z zapałkami, Słowik i Nowe szaty cesarza. Andersen podkreślał, że pisze nie tylko dla dzieci, lecz także dla dorosłych, pragnąc w tej formie przekazać uniwersalne prawdy o miłości, samotności, odrzuceniu i poszukiwaniu własnego miejsca w świecie. Sam czuł się jak brzydkie kaczątko, które przez całe życie szukało akceptacji – i w końcu ją znalazło, stając się jednym z najbardziej tłumaczonych autorów w historii literatury.