John Galsworthy

John Galsworthy (1867–1933) – brytyjski powieściopisarz i dramaturg, przedstawiciel realizmu krytycznego, tradycyjnie nazywany „epikiem ery wiktoriańskiej". Urodził się w zamożnej rodzinie prawniczej i sam ukończył studia prawnicze na Oxfordzie, jednak zamiast praktyki adwokackiej wybrał podróże i literaturę. Podczas jednego z rejsów poznał Josepha Conrada, z którym połączyła go wieloletnia przyjaźń. Jego życie osobiste naznaczyła skandaliczna jak na owe czasy miłość do Ady, żony własnego kuzyna – po dziesięciu latach ukrywania związku pobrali się, a Ada stała się inspiracją dla postaci Ireny w jego największym dziele.

Sławę przyniosła mu monumentalna Saga rodu Forsyte'ów – wielotomowa powieść-rzeka, nad którą pracował ponad dwadzieścia lat. Pierwszy tom, Posiadacz (1906), autor uważał za najlepszą ze swoich książek. Cykl, obejmujący również trylogie Nowoczesna komedia i Koniec rozdziału, kreśli panoramę kilku pokoleń zamożnej mieszczańskiej rodziny na tle przemian społecznych Anglii od epoki wiktoriańskiej po lata dwudzieste XX wieku. W 1932 roku Galsworthy otrzymał literacką Nagrodę Nobla właśnie za „wielką sztukę prozatorską, której szczytem jest Saga rodu Forsyte'ów”. Był też cenionym dramaturgiem i działaczem społecznym, angażującym się w walkę o prawa kobiet i reformę więziennictwa. Wielokrotnie ekranizowana Saga zainspirowała późniejsze produkcje, w tym serial Downton Abbey.