Kenneth Grahame

Kenneth Grahame (1859–1932) urodził się w Edynburgu, jednak już jako pięciolatek stracił matkę, która zmarła na szkarlatynę. Ojciec, pogrążony w żałobie i alkoholizmie, oddał dzieci pod opiekę babki w Cookham Dean nad Tamizą — i ta sielska angielska okolica, pełna łąk, lasów i spokojnych zakoli rzeki, na zawsze ukształtowała wyobraźnię przyszłego pisarza. Choć był błyskotliwym uczniem i marzył o studiach w Oksfordzie, brak środków finansowych zmusił go do podjęcia pracy w Banku Anglii, gdzie spędził niemal trzydzieści lat, dochodząc do stanowiska sekretarza — jednego z trzech najwyższych w tej instytucji.

Równolegle z karierą bankową rozwijał się jako pisarz. Jego eseje i opowiadania ukazywały się w prestiżowych periodykach, a zbiory Złoty wiek (1895) i Dni marzeń (1898) przyniosły mu uznanie krytyków. Jednak prawdziwą nieśmiertelność zapewniła mu dopiero powieść O czym szumią wierzby (1908) — historia przyjaźni Kreta, Szczura, Borsuka i ekscentrycznego Ropucha, którą Grahame tworzył początkowo jako bajki na dobranoc i listy do swojego jedynego syna Alastaira. Tragiczna śmierć syna w 1920 roku złamała pisarza — odtąd żył w odosobnieniu i nigdy już niczego nie napisał. Jego arcydzieło pozostaje jednak żywe, zachwycając kolejne pokolenia czytelników sielankowym obrazem nadrzecznego świata, w którym prostota, przyjaźń i harmonia z naturą okazują się najwyższymi wartościami.