Lao Tzu

Laozi (znany również jako Lao Tzu, Lao Tsy, czyli dosłownie „Stary Mistrz”) to półlegendarna postać starożytnych Chin, uznawana za twórcę taoizmu i autora jednego z najważniejszych tekstów filozoficznych w dziejach ludzkości – Daodejing, czyli Księgi Drogi i Cnoty. Według tradycji przekazanej przez historyka Sima Qiana, Laozi urodził się około 604 roku p.n.e. i nosił imię Li Er. Miał służyć jako archiwista na dworze dynastii Zhou, gdzie – jak głosi legenda – udzielał nauk samemu Konfucjuszowi. Zniechęcony moralnym upadkiem dworu, w wieku osiemdziesięciu lat dosiadł czarnego wołu i wyruszył na zachód, by wieść pustelnicze życie w zgodzie z naturą.

Najsłynniejsza legenda głosi, że przy zachodniej bramie królestwa strażnik Yinxi rozpoznał w podróżnym wielkiego mędrca i poprosił go o spisanie swojej mądrości, zanim pozwoli mu odejść. W ten sposób powstał liczący zaledwie pięć tysięcy znaków enigmatyczny traktat, który przez ponad dwa tysiące lat kształtował chińską kulturę, sztukę, religię i naukę. Współcześni badacze kwestionują historyczność Laozi, wskazując, że Daodejing powstał prawdopodobnie w okresie Walczących Królestw (V–III wiek p.n.e.) jako kompilacja nauk wielu autorów. Niezależnie od tego, czy Stary Mistrz rzeczywiście istniał, jego dzieło – z kluczowymi pojęciami Tao (Drogi), De (Cnoty) i wuwei (niedziałania) – pozostaje jednym z najczęściej tłumaczonych tekstów świata, oferując ponadczasową wizję harmonii człowieka z kosmicznym porządkiem rzeczy.