Maria Buyno-Arctowa

Maria Buyno-Arctowa (1877–1952) była najpłodniejszą polską pisarką dla dzieci i młodzieży w okresie międzywojennym. Urodziła się w Brzezinach pod Łodzią, ukończyła Instytut Maryjski w Warszawie oraz Wyższe Kursy Żeńskie Literatury im. Baranieckiego w Krakowie, a następnie studiowała za granicą języki obce. W 1901 roku wyszła za znanego wydawcę Zygmunta Arcta, co otworzyło przed nią szerokie możliwości publikacji – przez lata redagowała popularne pisma dla dzieci, takie jak „Moje Pisemko” czy „Nasz Świat”, gdzie pod różnymi pseudonimami (Ciocia Mania, Jagmin) drukowała własne utwory. Jej synem był słynny lotnik i pisarz Bohdan Arct.

W ciągu swojej kariery Buyno-Arctowa napisała 67 książek – od sentymentalnych powieści dla dziewcząt, przez baśnie, po zaskakująco nowatorskie powieści fantastycznonaukowe. Największą popularnością cieszyły się Kocia mama i jej przygody (wznawiana siedmiokrotnie do 1937 roku) oraz Słoneczko, lecz miłośnicy fantastyki cenią ją przede wszystkim za Wyspę mędrców (1930), Zielonego szaleńca (1936) i Dziecko morza (1937). Po wojnie jej los odmienił się dramatycznie – władze komunistyczne skonfiskowały rodzinny majątek i wydawnictwo, a całą twórczość pisarki objęto cenzurą i nakazem wycofania z bibliotek. Zmarła w zapomnieniu w Dobrzanowie pod Siedlcami.