Maria Konopnicka

Maria Konopnicka, z domu Wasiłowska (1842–1910) – polska poetka, nowelistka i publicystka, jedna z najważniejszych postaci polskiej literatury przełomu XIX i XX wieku. Urodziła się w Suwałkach w rodzinie prawnika. W wieku dwudziestu lat poślubiła ziemianina Jarosława Konopnickiego, z którym miała sześcioro dzieci. Małżeństwo okazało się nieudane – po latach życia w prowincjonalnym dworku, zdominowanego przez obowiązki domowe i narastające różnice charakterów, Konopnicka podjęła odważną jak na tamte czasy decyzję: w 1877 roku opuściła męża i przeniosła się z dziećmi do Warszawy, by poświęcić się pisarstwu. Debiutowała w tym samym roku wierszem na łamach „Kaliszanina”.

W Warszawie szybko zyskała uznanie jako poetka liryczna i społecznie zaangażowana publicystka. Jej wiersze, zebrane w kolejnych tomach Poezji, poruszały zarówno tematy patriotyczne, jak i los ubogich oraz krzywdę dzieci. Pisała też nowele o tematyce społecznej, wśród których szczególną popularność zdobyły utwory takie jak Nasza szkapa czy Miłosierdzie gminy. Największą sławę przyniosła jej jednak baśń poetycka O krasnoludkach i sierotce Marysi (1896) oraz pieśń Rota (1908), napisana jako protest przeciwko germanizacji i uznana za nieoficjalny hymn narodowy. Ostatnie lata życia spędziła głównie za granicą – we Włoszech, Francji i Szwajcarii – w towarzystwie malarki Marii Dulębianki. Zmarła we Lwowie, a jej pogrzeb stał się manifestacją patriotyczną. Spoczywa na Cmentarzu Łyczakowskim.