Platon

Platon (ok. 427–347 p.n.e.) – grecki filozof, jeden z najważniejszych myślicieli w dziejach cywilizacji zachodniej, uczeń Sokratesa i nauczyciel Arystotelesa. Urodził się w Atenach w arystokratycznej rodzinie, a jego prawdziwe imię brzmiało prawdopodobnie Arystokles – przydomek „Platon” (od greckiego „platys” – szeroki) miał odnosić się do jego postawnej budowy ciała lub szerokiego czoła. Po śmierci ukochanego mistrza Sokratesa, skazanego na wypicie cykuty w 399 roku p.n.e., Platon odbył szereg podróży, między innymi do Egiptu, południowej Italii i na Sycylię. Około 387 roku p.n.e. założył w Atenach Akademię – pierwszą wyższą uczelnię w dziejach Europy, która przetrwała niemal dziewięćset lat.

Platon pozostawił po sobie ogromną spuściznę literacką w formie dialogów filozoficznych, w których głównym rozmówcą jest zazwyczaj Sokrates. Do najsłynniejszych należą: Państwo – monumentalne dzieło o sprawiedliwości i idealnym ustroju, zawierające słynną alegorię jaskini; Uczta – poetycka rozprawa o naturze miłości; Fajdros – dialog o pięknie i nieśmiertelności duszy; Obrona Sokratesa – poruszająca relacja z procesu mistrza; a także Fedon, Gorgiasz, Timajos i Prawa. Jego filozofia, obejmująca teorię idei, koncepcję nieśmiertelnej duszy i wizję państwa rządzonego przez filozofów, przez wieki kształtowała myśl europejską. Jak napisał XX-wieczny filozof Alfred North Whitehead, cała zachodnia filozofia to jedynie „seria przypisów do Platona”.