David Herbert Lawrence

David Herbert Lawrence (1885–1930) był jednym z najbardziej kontrowersyjnych i nowatorskich pisarzy angielskich XX wieku. Urodził się w górniczej miejscowości Eastwood w hrabstwie Nottinghamshire jako syn prostego robotnika i ambitnej nauczycielki, która pokładała w synu wielkie nadzieje. To napięcie między dwoma światami – surowym, fizycznym życiem klasy robotniczej a aspiracjami intelektualnymi – przenika całą jego twórczość. Ukończył studia na Uniwersytecie w Nottingham i przez kilka lat pracował jako nauczyciel, zanim w pełni poświęcił się literaturze. W 1912 roku uciekł z żoną swojego profesora, Friedą von Richthofen, co rozpoczęło jego nomadyczne życie – wędrował po Włoszech, Australii, Meksyku, nigdy nie znajdując stałego miejsca i wszędzie prześladowany przez cenzurę.

Lawrence był mistrzem w opisywaniu emocjonalnych i cielesnych relacji między ludźmi, co w jego czasach uznawano za skandaliczne. Już powieść Tęcza z 1915 roku została zakazana za szczery portret seksualności, a najsłynniejsze dzieło – Kochanek lady Chatterley (1928) – mogło ukazać się w nieocenzurowanej wersji w Anglii dopiero w 1960 roku, po głośnym procesie sądowym. Do jego najważniejszych utworów należą także w dużej mierze autobiograficzni Synowie i kochankowie (1913) oraz Zakochane kobiety (1920). Zmarł na gruźlicę we francuskim Vence w wieku zaledwie 44 lat, pozostawiając spuściznę, która na trwałe zmieniła sposób pisania o miłości, ciele i ludzkiej psychice w literaturze europejskiej.